Een CABARET-KLUCHT door 1 persoon. Onno Innemee ontvangt al een tijdje dreigbrieven, maar krijgt geen bescherming van de staat omdat hij geen BN-er is. Zijn moeder, zijn terminaal zieke vader, zijn vijf maanden zwangere ex-vriendin, zijn grootste fan en de voorzitter van de gehandicaptenraad hebben allen een motief. Daarom nodigt hij ze allemaal uit in een landhuis ergens in Limburg om erachter te komen wie hem wil vermoorden.

Dan vindt er een moord plaats. Wie is er schuldig? Langzaam wordt het mysterie ontrafeld. In deze cabaretklucht stapelen ontroering en hilariteit zich op. Het is bijna onmogelijk dat één persoon zoveel typetjes in één voorstelling speelt. Met alle verkleedpartijen, verschillende stemmen, motieven en dialogen, lijkt het verdacht veel op hogere wiskunde. Een unieke theatervorm die razend knap gebracht wordt. Onno Innemee is meester in mimische en verbale clownerie, maffe typetjes, gekke stemmetjes en absurde ‘sketchesjes’. De typetjes - hoe absurd ze ook zijn – blijven geloofwaardig en werken niet alleen op de lachspieren, maar weten ook te ontroeren.

Tekst: Onno Innemee en Erik Jobben (van Niet Schieten). Advies: John Lanting.

De pers over Wie heeft Onno Innemee vermoord?:

Algemeen Dagblad (***): “In een voorstelling die net zo melig als grappig is, wordt er, geheel in de stijl van de klucht, heel wat met deuren geslagen en verstoppen de personages zich aan de lopende band in kasten en onder bedden. (…) Innemee speelt zijn typetjes heerlijk over the top en slaagt er wonder boven wonder ook nog in om als cabaretier overeind te blijven. Wie heeft Onno Innemee vermoord? is een lekker avondje uit, waar je als toeschouwer smakelijk om moet lachen.”

Telegraaf: “Een onmogelijke opdracht, om zeven rollen zelf te spelen en de momenten waarop zijn toneelstuk (bewust) de mist in gaat, maken van Wie heeft Onno Innemee vermoord? een vette klucht. (…) Innemee weet zijn grappen goed te timen en maakt zijn verhaal ook nog eens mooi rond en daarom is deze thrillerklucht geslaagd. (…) Innemee neemt ons mee terug naar het André van Duin-tijdperk en met zijn komische, soms ontroerende typetjes en zijn scheve mond is hij onmiskenbaar schatplichtig aan deze grot

Theaterjournaal: “Hij heeft duidelijk over elk typetje goed nagedacht en sommige eigenschappen uitvergroot. (…) Over de details in deze eenmansklucht is goed nagedacht. (…) Een fantastische acteur en fantast is hij, deze sympathieke, kale Onno Innemee.”

Leidsch Dagblad: “Aan één van de eisen van het genre voldoet hij perfect: zijn klucht speelt in een pracht van een wiebelig decor met deurtjes en geheime vluchtweggetjes. Een beetje verrassend en toch doorzichtig genoeg. Daarmee heb je al het nodige gewonnen. (…) tijdens hilarische scènes valt er ook het nodige te lachen.”

EEN LEKKERE CABARET KLUCHT !