Soms moet je gewoon een bus pakken naar nergens. Of een praatje beginnen over de plantenbakken met een vrouw in een blauwe boerka. Of vriendelijke ansichtkaartjes sturen met ‘de groeten uit Goes’ naar het alleenstaande huis op de hoek. En van het één komt altijd het ander. RAAK.

‘Het begon bij de blik van de man met de witlof naar de vrouw op de roltrap.’Het leven ligt voor je voeten. Zelfs op maandag. Je moet even stilstaan om het te zien. Of springen in den vreemde. Juist als je het niet bedacht had, gebeurt het. Breekt het door het eelt op je ziel. RAAK.

Van je rambam je rolmops, van je vlamvlam je volflops. Het zindert tot in je neusvleugeltjes. RAAK probeert het geheime recept van de juiste snaar te ontrafelen.

Nathalie Baartman is met LOS genomineerd voor Neerlands Hoop 2009, de VSCD cabaretprijs voor die veelbelovende theatermaker(s) die het grootste toekomstperspectief heeft/hebben.

Aldus de jury: ‘Twee theaterprogramma's heeft Nathalie Baartman nodig gehad om te laten zien dat ze in geen enkel hokje is te plaatsen.

Op haar zoektocht naar orde, waarheid, contact en genegenheid, blijft zij zeer dicht bij zichzelf, zowel in woord als in lied en in muziekkeuze. Vreemd, maar wel lekker, met een bijzondere kijk op de wereld en een geheel eigen logica. Een groot talent […] Baartman bewijst dat zij zich zeer snel ontwikkelt. Zij is zeer authentiek, volgt haar impulsen, staat met volle overgave op het podium en daar hoort ze.’

Reactieboek Agora: Wat een ontdekking!

Uit de pers (De Telegraaf / De Volkskrant / Theaterjournaal / TheaterCentraal / 8weekly, over haar vorige voorstelling "LOS"): "droogkomisch en absurdistisch, heel erg grappig, opmerkelijk talent" / "haar humor schuilt in subtiele en rare wendingen, bij Baartman past geen bulderlach, maar een gniffel, ze weet met haar authentieke persoonlijkheid anderhalf uur te boeien" / "het leukst aan Baartman is dat ze onvoorspelbaar is en blijft, vergeten zal je Baartman in ieder geval niet snel als je ooit een voorstelling van haar hebt bezocht" / "verrassende verbanden, tijdloze humor, een buhnepersoonlijkheid, een belofte voor de toekomst" / "ze is origineel, houdt de aandacht van haar publiek moeiteloos vast en is boven alles gewoon ontzettend geestig, ze is verfrissend met een eigenwijs, absurdistisch wereldbeeld in haar handpalm, haar observaties zijn scherp en haar verhalen raken".

In 2009 is haar eerste boek "Ik heb iets met prutsers" verschenen met daarin een selectie uit de columns die ze gedurende twee jaar schreef voor De Twentsche Courant Tubantia. Ook voor het vakblad TM schreef ze columns.