In een land waar de aso's langszaam de boel aan het overnemen zijn, de musicalisering ongenadig hard om zich heen blijft slaan, en alles vooral maar "leuk" moet zijn, is het hoognodig tijd .... om daar eens stevig om te lachen!

In zijn eerste avondvullende show doe de "coming man" van het Nederlandse cabaret dat waar hij zo goed in is: prikkelen, vervreemden maar vooral: vermaken, met een grote V.

Met zijn hilarische conferences, rake types en absurde scene's neemt ras-entertainer Max van den Burg het publiek mee op een theatrale dollemansrit, langs dronken koorstudentes, Bassie en Adriaan in de Gaza-strook, rouwende Hiphoppers, standup comedy in een TBS-kliniek en nog veel meer absurditeit over de tijd van nu, waarin het niet gek genoeg kan zijn.

De winnaar van Publieksprijs van het Camerettenfestival 2008 knalt er rucksichtsloos op los in de "must-see" show van het seizoen, waarin hij niet schuwt zichzelf en zijn TBS-verleden bloot te geven.... 

Ik ben Max van den Burg, acteur/cabaretier, ik speel regelmatig in series op tv, of in

films, ook wel in commercials, best wel veel ook eigenlijk in commercials, meestal in

komische rollen want dat vind ik het leukst. Op dit moment ben ik voornamelijk bezig

met de tournee van mijn eerste avondvullende show “Kladderadatsch!”, op dit moment

te zien door het hele land.

Ik woon in Amsterdam, maar ik ben geboren en getogen in Eindhoven, in het bijzonder in

Woensel- Noord, waar eigenlijk nooit echt iets gebeurde…. Het enige spannende liedje

dat er ooit over Woensel is geschreven, waar hoeren en drank in voorkomen, was van

Hans Teeuwen en Roland Smeek, maar dat speelt zich dan ook net weer in Woensel-

West af, niet in Noord…

Tsja… vind ik zelf altijd heel moeilijk om te zeggen, want ik zit er zelf zo middenin… Ik

denk dat het gaat over de wansmaak die oprukt, over mijn eigen wansmaak, over tijden

die veranderen, over mijn eigen vruchteloze pogingen om volwassen te worden… Dat is

inhoudelijk, maar op het podium wil ik in de eerste plaats vooral het publiek een

knallende show geven, met veel om te lachen, veel absurditeiten over de tijd van nu en

mooie verhalen vertellen aan de mensen. Dat alles doet ik met 200% energie of ik nu

voor 50 man speel of voor 500!

Ik las die term in de krant een tijdje geleden, toen de bankencrisis bezig was, toen bleek

“Kladderadatsch” een oude term te zijn uit het marxisme en communisme die betekent

“de onvermijdelijke ineenstorting van het kapitalistische systeem”.. Nou ben ik zelf geen

marxist of communist, maar ik vond het wel gewoon een mooi woord, en ben toen op

gaan zoeken wat het nog meer betekent en het was in de 19e en 20e eeuw ook de naam

van een satirisch Duits tijdschrift en vooral bij dat laatste dacht ik van: “Dat is eigenlijk

wat ik op het podium wil zijn… een satirisch Duits tijdschrift..”. Nee, grapje, maar ik

vind het een mooi woord en toepasselijk voor deze tijd waarin de wansmaak het steeds

meer overneemt van smaak en waarin de huftertjes van de straat en de hufters van de

politiek het steeds meer voor het zeggen krijgen. “Mayday, mayday: We’re going down!

Kladderadatsch!”.

Met veel drugs, drank en grappige vrienden in het café… Niet helemaal waar, maar ook

weer wel, maar ik heb vooral heel veel getry-out voor publiek. Dat is voor mij de beste

manier. Iets bedenken, en dan zo snel mogelijk ergens gaan staan op een podium en daar

15 minuten, of 30 minuten spelen om te kijken of het wel echt zo leuk was als ik bedacht

had…. En zo gestaag verder werken…

Ik heb geen specifiek publiek wat ik wil bereiken, ik wil echt iedereen bereiken! Ik wil

graag van jong tot oud bereiken, allochtonen en autochtonen, gehandicapten en

topsporters, kortom: iedereen die wil lachen, een tikkeltje progressief is en die

verschillig is over de wereld om zich heen, want dat ben ik zelf ook, op een leuke manier

dan wel, he!

Er zitten meerdere thema’s en boodschapjes in mijn voorstelling, die op sommige

vlakken ook heel persoonlijk zijn, maar er is niet 1 grote boodschap, behalve misschien

dat ik denk dat we toch echt aan het afglijden zijn met z’n allen, ik weet niet precies waar

naartoe, en dat het misschien tijd is om dat te stoppen, alleen weet ik ook niet hoe. Ik sta

daar in ieder geval niet eventjes te vertellen “hoe de wereld in mekaar zit”, niet omdat ik

dat niet zou willen, heel graag zou ik dat willen en wie niet, als je zou weten hoe de

wereld in mekaar zit! Maar ik weet gewoonweg helaas ook niet hoe de wereld in mekaar

zit en daar wil ik dan wel weer over hebben op het podium. Er moet in de eerste plaats

gewoon gelachen worden, want lachen is gezond.

Jazeker, het is echt theater wat ik maak met deze show. Het zijn misschien veel typetjes,

imitaties, gekke stemmen, maar het is ook heel erg theatraal cabaret; verhalend,

persoonlijk en muzikaal, ook vanuit mijn acteurs achtergrond. Ik hou echt van theater en

de verbeelding en fantasie die daar mogelijk is! In het theater kan alles gebeuren, dat is

voor mij absolute vrijheid. En in deze voorstelling gebeurt een heleboel fantasievols en

theatraal.

Ik heb toch wel een aantal verschillende mensen die ik in het theater bewonder, van: Van

Youp van ‘t Hek, tot Theo Maassen, tot Van Kooten en de Bie, en op tv vroeger ook

Willem Ruis omdat ie alles zo spannend kon maken. Maar laat ik ook Andre van Duin

niet vergeten, vooral met z’n Dik-voor-Mekaar-show, dat vind ook leuk om te doen: veel

stemmetjes, typetjes en imitaties, als afwisseling met meer persoonlijke verhalen en

satirische liedjes.