Hier staan allerlei items die met ons 25-jarig bestaan te maken hebben.

Allereerst een bijdrage van Frank Maas

25 worden is een hele prestatie. Ik heb er 9131 dagen over gedaan om zover te komen, maar het is gelukt. Niet alles haalt deze mijlpaal en dat is maar goed ook.
Ik moet er niet aan denken dat de politieke aspiraties van Emiel Ratelband, de roze legging of mijn middelbare school carrière het zo lang zouden hebben uitgehouden.

Soms is genoeg genoeg. Soms moet er gestopt worden op een hoogtepunt en soms moet je accepteren dat een hoogtepunt er niet in zit. En heel soms, in uitzonderlijke gevallen, is iets zo bijzonder, mooi of gewoon nodig, dat we alleen maar kunnen hopen op nogmaals 25 jaar. Agora is zo'n speciaal geval. Agora is bijzonder en Agora is nodig. Agora is een van de velen, maar als Agora is er maar een.

Frank Maas is oud-vrijwilliger / bestuurslid van het theater

Rogier van Luyken is werkzaam bij Impresariaat Ruud de Graaf bv

Alle theaters zijn natuurlijk uniek en speciaal, laat dat duidelijk zijn. Sommige theaters hebben echter nog iets in huis wat een bijzondere meerwaarde geeft. Het Agora Theater in Druten heeft Thijs. Onder zijn kundige en enthousiaste leiding is het Agora een belangrijke speelplek geworden waar je als artiest maar ook als impresario erg graag komt. Impresariaat Ruud de Graaf feliciteert Thijs en al zijn collega's met dit jubileum. Op naar minstens nog eens 25 succesvolle jaren!

Rogier van Luyken - Impresariaat Ruud de Graaf bv

Een bijdrage van George Visser van Mojo Theater;

We schrijven 1985, Mojo Theater bestaat net en Thijs Vos programmeert en leidt het Agora Theater in Druten. Hoe vaak ben ik niet of wel in Druten geweest; hoeveel artiesten uit mijn fonds mochten er in die afgelopen tijd en nog steeds op het toneel van Agora acte de presènce geven. Hoe hard heeft Thijs gewerkt met zijn team van vrijwilligers om van Agora een succes te maken. Waarom ik me dat allemaal herinner? Omdat het een hele fijne samenwerking was en na al die jaren nog steeds is.

Noem het beroepsdeformatie, noem het een verslaving maar noem het vooral ook de gedrevenheid waardoor er een publiek is bereikt. Dat er elk seizoen opnieuw een volwaardig theaterprogramma tot stand wordt gebracht. Dus hulde aan Thijs, zijn collega's en niet als laatste het publiek! Het theater is inmiddels verplaatst gelukkig, want ik kan me nog herinneren dat ik op 1 november 1996 na de voorstelling van Freek de Jonge, na afloop mijn auto moest keren en zo'n verraderlijk klein stuk beton niet zag. Dat deed pijn toen. De auto heb ik inmiddels al lang niet meer maar Thijs en het Theater heb ik gelukkig nog wel!

George Visser, directeur van Mojo Theater b.v.

Sjaak Bral uit ‘Druten'

Ik ben een stadsjongen, maar voor de helft ontsproten uit een boerenzoon. Mijn vader's wieg stond in Puiflijk. Hij vertrok op 17-jarige leeftijd richting Den Haag, maar de rest van de familie zwermde uit over de
buurt, zoals in Druten. Zodoende kwam ik als kind al veel in Druten, op familiebezoek. Nu kom ik er ook als artiest. In Agora. Op de oude lokatie moest ik mij verkleden in het kleuterlokaal van de school, wat mijn
jeugdherinneringen aan Druten op een vreemde manier tot leven bracht. Het nieuwe theater is natuurlijk veel beter, maar heeft dezelfde sfeer behouden. Een mooie prestatie van alle betrokkenen.

Daar waar kleine mensen, op kleine plaatsen, kleine dingen doen - daar verander je de wereld. Ga zo door, Agora-medewerkers: gefeliciteerd met jullie gloedvolle jubileum!

Tot snel, ‘Drutense' Sjaak Bral

Impresario Angélique Finkers over Gerard van Maasakkers

De mensen van het Agora Theater kennen mijn eigen artiesten soms al langer dan ik zelf. En da's heel apart. Zo vertelde ik aan Thijs Vos, een paar jaar geleden, dat ik getipt was om ene Gerard van Maasakkers in ‘de stal' te nemen maar dat ik deze beroemde Brabander als Randstedeling niet kende. Nou, Thijs kende Ons Gerard wel. Hij boekte hem al jaren, en we spraken af dat Thijs, mocht Gerard zich aansluiten bij het impresariaat, hij altijd een ‘inboedelkorting' zou krijgen. Gerard behoorde immers tot de vaste inboedel van het Agora. Dit zegt veel over het talent van Thijs en zijn collega's om al in een vroeg stadium talent naar zijn theater te krijgen, en des te meer om ze te behouden. Alle artiesten komen er graag. En het publiek bestaat uit kenners en liefhebbers; ‘welopgevoed' dus! Voor het jubileum van het Agora heb ik een tekstje van Fred Delfgaauw, een fantastische theatermaker waar ik tien jaar mee heb gewerkt, opgezocht. Omdat het zo'n mooie tekst is die zo ontzettend van toepassing is:

Ik verkoop producten voor de ziel
Goede waar
Een spel om van te houden
Glasharde leugens...
Voor wie de waarheid ondraaglijk is
Theater verkoop ik
Om de wereld te kunnen zien
zoals ze zou moeten zijn.

Angélique Finkers
impresario

Maarten van Roozendaal schrijft:

Mijn eerste ervaring Agora was overweldigend. Hoe zoveel vrijwilligers in no time een onbestemde ruimte tot een theater maakten; het wachten in de kleuterklas; na afloop dansen op de bar. Natuurlijk ben ik meeverhuisd. Een ander verhaal maar ik kom nog steeds graag. Mensen maken een theater. Proficiat!!
Maarten van Roozendaal.

Ervaringen met het Agoratheater in Druten door Erik Jobben van Niet Schieten

Met cabaret Niet Schieten! kom ik al 15 jaar in het Agoratheater. Dat betekent dus ook dat wij het oude gebouw hebben meegemaakt. Optreden op plavuizen, zelf coulissen maken waar ze niet zijn, lampen die 30 centimeter boven je hoofd hangen waardoor je binnen één minuut al je vocht verloor, overal werden stoelen vandaan getoverd en op geïmproviseerde tribunes geplaatst. Maar iedereen was blij. De medewerkers waren trots op hun ‘theater' en werkten er met plezier. Het publiek was (bij ons in ieder geval) altijd enthousiast. En wij waren gelukkig dat we mochten spelen. Helemaal geweldig!
De kleedkamer was in de ruimte van de peuterspeelzaal, die ook in dat gebouw zat. Wij zaten dus ook op die stoeltjes. Of eigenlijk op die tafeltjes. Om de tijd te doden speelden wij met alle speelgoed die voor handen was. Er waren trapautootjes. Een blokkenhoek. Vooraf aten we pizza's in de poppenhoek. Aan de muur hingen vooraf altijd meer tekeningen en kunstwerkjes dan als we weggingen. Dat kan met onze onbedwingbare neiging tot voetballen te maken hebben als we een bal zien. En die was er ook altijd wel. Er waren geen douches in het gebouwtje, maar gelukkig wel een grote waterbak in de kleihoek. We moesten toch wat na afloop. Hup, naakt in de waterbak. Thijs erbij. Wat een zooitje.
Door de plavuizen in het theater zijn onze knieschijven blijvend beschadigd. Wij eindigden één van onze liedjes altijd op onze knieën. En als je gewend bent op een balletvloer te landen, hou je in de drive van de voorstelling geen rekening met plavuizen. Gelukkig zat dokter Slob altijd in de zaal, dus die kon bij het tragische ongeval met drie geblesseerde cabaretiers snel de eerste hulp toepassen. Waarvoor nog steeds onze dank.
Bij de verhuizing naar het nieuwe pand veranderde de omgeving, maar niet de inzet en de beleving van de mensen. Dat is prettig. Het is nog steeds een belevenis om in Druten te spelen, maar Agora blijft voor mij toch die eerste jaren... in dat oude gebouwtje.
Thijs en vrienden, van harte gefeliciteerd met jullie prestatie om al 25 jaar een toptheater te runnen, op een vrolijke ongedwongen manier. Proficiat.

Groet, Erik Jobben

Mark van de Veerdonk:

Over agorafobie en ander ongemak

Pedofilie stond nog in de kinderschoenen en de raamprostituees zaten nog achter glas in lood. Puiflijk was zes maal groter dan Druten en Maarten van Rossum een ongeletterde plunderaar (en nog lang geen Utrechtse hoogleraar). Kortom, de volgende anekdote speelt in de Gelderse prehistorie. Lang geleden dus. Ik schat zo eind jaren 80 van de vorige eeuw.
Na mijn onverwachte persoonlijkheidsprijs op het Delftse Camerettenfestival had ik een uitnodiging ontvangen om te komen spelen in het Gebied tussen de Grote Rivieren. "Als jij komt stroomt de zaal zeker vol" ...had mijn impresario beloofd.
Die avond zat ik spuugzenuwachtig in de kleedkamer van het beruchte Agoratheater. Of beter gezegd, in de kindercrèche. Op een stoeltje waarvan de zitting amper 15 centimeter boven de grond hing probeerde ik me te ontspannen. Mijn tekst lag verderop op het plastic fornuisje, onder mijn kleren die ik voor het gemak maar over de verjaardagsslingers had gehangen. Een slungelachtige provo stak zijn hoofd om de blokkenhoek. Een brede grijns (je kent Thijs wel) en een kort "Mark, je kunt" ...waren voor mijn maag voldoende om zich nog eens om te draaien. Ik wist, dit werd buigen of barsten. Met knikkende knieën verliet ik de kleuterklas. Want daar ... 15 meter verderop zat het 60 koppig monster dat me wel op kon vreten! Het meedogenloze Drutense publiek. Hellup, ik zat klem tussen de Grote rivieren.
Achteraf bleek alle angst voor niets geweest. Zelfs toen de gehele lichtinstallatie er uit knalde bleven de mensen rustig. Het zaallicht was daarna aangegaan en ik had in totale harmonie met het publiek de sportfoto's aan de wand besproken. Ik had zelf zo mijn vraagtekens bij dit oponthoud maar de mensen in de zaal sleepten me er doorheen. Bij foto drie was een trotse vijftiger opgestaan en deze kalende heer had minutenlang verteld over de sportfiets waarop hij te zien was. Jammer dat na een kwartier de theaterspots weer aangingen.
Tot zover mijn eerste Agora-optreden. Vele jaren later verhuisde het Agora naar een modern theatercomplex aan de rand van Druten. Hier werd niets meer aan het toeval overgelaten, zo verzekerde mij mijn impresario. De nieuwe zaal was voorzien van alle high tech professionele snufjes. Nee, dit was andere koek! Maar ...zou ik ook zonder onverwacht malheur succes hebben in Druten? Iemand moet toen geweten hebben dat ik me heftig zorgen maakte. Net voor mijn eerste optreden in de nieuwe zaal werd de school naast het complex in de fik gestoken. Ik voelde me meteen weer thuis.

Thijs bedankt.

Mark van de Veerdonk